Dit is de recensie-pagina van
Hawaiian Music
Onder redactie van Jazz & Trends Alliance (contact)
(Overname/doorzending artikelen & foto's toegestaan; bronvermelding wordt op prijs gesteld)

De Band [Klik op foto voor groter beeld] Peter de Gelder en Ino Timmerman (Git.) Nico Meerbeek, leider/ basgitaar/zang Ino Timmerman,(gitaar), Wim Roland, conga Will Bouquet, steelgitaar Ralph Peters, Peter de Gelder, vibrafoon Erika Knufman, zang. Lees meer over deze band Boekingen & contact via E-mail Tel.035-5266015 [Alle foto's gemaakt door: Jan"kaulani"op der Heijde]

DOOR CEES BAKKER Redacteur Gitaar Plus De groep bestaat pas drie maanden, heeft maar zes keer gerepeteerd en maakten hun publieke debuut in de Regentenkamer. De groep is nieuw maar de leden kunnen bogen op een ruime ervaring en de jongelingen hebben veel talent. Leider/bassist/zanger Nico Meerbeek, zangeres Erika Knufman [zie foto rechts] en vibrafonist Peter de Gelder hebben jarenlang in het jazzcircuit gefigureerd. Gitarist Ino Timmermans heeft vijftig jaar gitaarervaring en steeler Will Bouquet behoeft geen verdere introductie. Drummer Ralph Peters, echtgenoot van danseres Diana Peters, heeft veel aanleg en hetzelfde kan gezegd worden van de benjamin van de groep danseres Kelsey van Leeuwen. Conga speler Wim Roland was door ziekte helaas niet aanwezig. Waarschijnlijk geïnspireerd door hun jazz achtergrond produceert Tropical Sensation een zeer aantrekkelijke Hawaiian Swing, zoals die ik laatste jaren nog niet in ons land gehoord heb. Waarin onderscheidt Tropical Sensation van andere Hollandse Hawaiian groepen? Ten eerste de bezetting, met 7 muzikanten en 2 danseressen kan zelfs van een klein orkest gesproken worden. Dan het instrumentarium de toevoeging van slagwerk en een vibrafoon zag ik nog niet eerder. Verder het totale ontbreken van instrumentals, terwijl Will Bouquet deze tak van Hawaiian sport volledig beheerst. Maar het meest opvallend is toch de wijze van musiceren. Alle songs worden overgoten met flinke scheut jazzinvloeden, hetgeen resulteert in heuse Hawaiian Swing van hoog gehalte. Leading lady Erika Knufman vertolkt haar nummers op een overtuigende wijze en je kunt horen, dat hier heel wat jaren ervaring aan ten grondslag liggen. Ook Nico Meerbeek draagt zijn vocale steentje bij, terwijl hij tegelijkertijd bast. Dit doet hij perfect, geen noot verkeerd, uitstekend getimed en waar nodig heel stuwend. Will Bouquet heeft kennelijk inspiratie door zijn nieuwe instrument opgedaan getuige zijn zeer smaakvolle steelgitaar klanken. Zijn solo's werden afgewisseld door de fraaie vibrafoonpartijen van Peter de Gelder. Ino Timmermans en Ralph Peters zorgden op de achtergrond voor een solide ritme basis. Diana Peters en Kelsey van Leeuwen luisterden het geheel op met bevallige Hawaii dansen. Een bijzondere attractie was het optreden van danseres Zakina. Buikdansen is heel wat meer dan met dit te lichaamsdeel schudden. Het vereist enorm veel spiercontrole, gevoel voor ritmiek en vooral veel oefening. Gehuld in een schitterend tweedelig tenue bewees Zakina dat zij een waardig opvolgster van Jomina kan worden. Met de gebruikelijke jamsession [zie foto rechtsonder] werd deze Hawaiian Sunday afgesloten. [foto jamsession vlnr: John May, Nelly Steensma, Ben Klaassens en Cees Bakker] Wilt u reageren? Stuur mij een E-mail. Naar de recensie van: Naar Hawaiian pagina Arombai|| Nani Mele|| Tropical Sensation|| Kameha Strings|| Mangonians|| Cheryl Moana Minstrels|| Hawaiian Surprise|| Hawaiian Selection|| Hanson Hawaiian Minstrels|| Honolulu Minstrels|| Over recensent Cees Bakker Index Naar boven. rtr dl

Nani Mele scoort met close harmony en virtuoze instrumentalisten
(zondag 28 maart 2004)

Nani Mele Misha en Poppie Apontoweil

DOOR CEES BAKKER Redacteur Gitaar Plus Zondag 28 maart 2004 stond in het teken van de 86e verjaardag van ons aller Poppy Apontoweil, die met een nieuw kapsel en fleurige kledij het stralende middelpunt was. Talloze familieleden,vrienden, vriendinnen en bekenden kwamen de krasse grondlegster van deze Hawaiian middagen feliciteren. Nani Mele was alweer voor de derde keer te gast in de Regentenkamer en terecht. Deze groep slaagt er iedere keer weer in om het publiek te boeien en laten genieten. Deze keer geen wijzigingen in de bezetting, zij het dat zowel leider Ed van der Voort als Remco Houtman inmiddels in de huwelijksboot gestapt zijn. Dit heeft geen nadelige gevolgen op hun spel, in tegendeel zij waren bijzonder geïnspireerd bezig. Ed van der Voort is een steeler met een eigen stijl, waarvoor hij een 8 snarige JP lapsteel in een E9 stemming uit de vijftiger jaren gebruikt. Deze lijkt op Rickenbacker Frying Pan, maar schijnt bedriegt; de JP heeft een holle aluminium body, waarin Ed zelf een elektronisch metronoom heeft geïnstalleerd. Handig! Via een Schaller voetvolume pedaal wordt zijn geluid versterkt door Polytone Mini Brute. Henk Smitskamp is een baskameleon; afgelopen Woensdag rockte hij met zijn groep Flight 505 nog het dak van de Muziekcafé Paap in Den Haag af met zijn spectaculaire bascapriolen, vanmiddag vormde zijn melodieuze maar fundamentele basspel op een oude Höfner Beatle basgitaar, voor insiders model 501,de solide basis voor de ritme sectie van Nani Male. Deze bestaat verder uit ukulele speler Remco Houtman, deze keer op een zwarte Duitse Büko ukulele, versterkt door de P.A., welke weer bekwaam bediend werd door Jan "Kaulani" op der Heyde,ook geen onbekende in Hawaii land. Het spel van Remco blinkt uit door een strak ritme, mooie akkoorden en verrassende slagpatronen. De ritmesectie wordt gecompleteerd door de Takeharu Western gitaar van Arnold van der Kloor, versterkt via een Torque monitor. De vocals werden op meer dan adequate wijze verzorgd door Arnold van der Kloor, Diny van Raam en leading lady Doreen Hofman.. Sinds de terugkeer van Ed van der Voort hebben de Nani Mele's stevig gerepeteerd en dat hoor je. Zang en begeleiding zijn nog verder geperfectioneerd, het gehele repertoire werd vlekkeloos en met verve gepresenteerd en er werden maar liefst 5 nieuwe nummers voor het voetlicht gebracht. De muziek van Nani Mele is een aangename mix tussen instrumentale en vocale nummers, waarbij een hoofdrol is weggelegd voor Ed van der Voort en Doreen Hofman. Maar ook Diny van Raam en Arnold van der Kloor leverden fraaie solistische bijdragen en hoogst verrassend waren de ukulele solo's van Remco Houtman. Henk Smitskamp vormde met zijn solide basspel de ruggengraat van de groep. Na de eerste set toonden een aantal Nani Mele leden, dat zij ook over andere vaardigheden beschikken. Doreen zong een aantal nummers van haar CD en droeg het Patsy Cline nummer "Crazy" aan Poppy op. Arnold van der Kloor heeft zijn oude artiestennaam Jay Savage weer opgenomen en bracht een aantal nummers in de stijl van grote Amerikaanse crooners als Frank Sinatra en Tony Bennett, en een mooi duet met Doreen in "The Nearness Of You". Remco Houtman is een virtuoos op zijn instrument en toonde dit overtuigend door zijn solo optreden met een unieke Gibson banjo ukulele en een prachtige Martin mahonie ukulele, beiden uit veertiger jaren. Daarna pakte Nani Mele de muzikale draad weer op met als absoluut hoogtepunt de Royal Hawaiian Hula met een gastoptreden van Bram Pasanea van de Cheryl Moana Minstrels, die dit nummer aan Poppy opdroeg. Geweldig als je op zijn leeftijd nog letterlijk en figuurlijk nog tot zo'n grote hoogte kunt komen. Terecht kreeg hij een ovationeel applaus van de bomvolle zaal. Om 17 uur werd het officiële gedeelte door Poppy afgesloten met het nummer " Makala Pua", maar het feest was nog lang niet afgelopen, want in de jamsession kwam een alternatief Regentenkamer collectief naar voren: George Dankmeyer-gitaar, Richard Kolle op drums, Nico Meerbeek- piano, Benny Rumahlewang-steelgitaar (wat veelzijdig is die man toch) en mijn persoontje op basgitaar. Zij vormden de begeleiding voor John May, die op verzoek van Poppy wat Rock-a-Billy nummers ten gehore bracht. Daarna volgde een aantal jazznummers met als solist de bekende jazzmusicus Dim Kesber op altsaxofoon. Vervolgens kwam Bram Pasanea met zijn mooie vocalen het geheel versterken, Henk Smitskamp kroop nog even achter het drumstel en de Hawaiian Sunday werd uiteindelijk om 17 uur heel passend met Hawaiian muziek afgesloten. Ik zou bijna vergeten dat wij door Poppy verwend werden met heerlijk hapjes, geserveerd door Thea,Bep en Miriam. rtr dl

Terug naar Hawaiian Top.

Wilt u reageren? Stuur mij een E-mail.
Naar de recensie van: Naar Hawaiian pagina
Arombai|| Nani Mele|| Tropical Sensation|| Kameha Strings|| Cheryl Moana Minstrels|| Mangonians|| Hawaiian Surprise|| Hawaiian Selection||
Hanson Hawaiian Minstrels|| Honolulu Minstrels||
Over recensent Cees Bakker Index Naar boven.

---

DE NIEUWE KAMEHA STRINGS; EEN GESLAAGDE FUSIE
(Den Haag,zondag 24 december 2006)

Marga&Will Bouquet, ukelele&steelgitaar; Ruffy Heyne,bas; Inge de Water,zang&dans; Wim Koningsveld,gitaar; Lees meer over deze band

door Cees Bakker, redacteur Gitaar Plus Het is een bekend feit, dat in de zakenwereld fusies als regel leiden tot onvrede bij één of beide partijen. Het samengaan van de harde kern van de Kameha Strings, Will en Marga Bouquet en Wim Koningsveld en Hawaiian Surprise, opnieuw Wim Koningsveld, Ruffy Heyne en Inge de Water, is mijns inziens een uitermate geslaagde fusie en ik denk dat velen het geheel met mij eens zijn. Dat de Kameha Strings een goede reputatie hebben bleek wel uit de zeer goed gevulde Regentenkamer, ondanks het feit dat de laatste Hawaiian Sunday ditmaal op Kerstavond 24 december viel. Velen hadden aan het verzoek op de convocatie van George Dankmeyer, om in feestelijke kleding te komen, gehoor gegeven. Vooral een aantal dames arriveerden in een schitterende verpakking, zoals directrice Thea van Loon, Lolita Venema, Diana Peters, Francine Rumahlewang en Bep van den Hogenband. Wat ook opviel was het grote aantal steelers, dat acte de presence gaf: Benny Rumahlewang, Ton Hoelen, Dolf (Wil)Levenbach, Jan van Elk, Rob de Kiewit en Hans van der Velde. Tal van andere (Hawaiian) aanwezige musici noem ik niet eens bij naam. Het is duidelijk dat De Regentenkamer zich ontwikkeld heeft tot de tempel van de Nederlandse Hawaiian muziek. Veel nieuwe bezoekers komen van heinde en ver, deze keer zelfs uit Apeldoorn en België en ook Conny en Jeannette bezochten opnieuw de Regentenkamer.. Ik heb al meer vastgesteld dat Hawaiian musici bijna altijd over goede apparatuur beschikken en niet terugdeinzen voor vernieuwing; zo ook de Kameha Strings. Leider Will Bouquet (steelgitaar/zang) had zijn Fender versterker verruild voor een Roland ST 100 combo, waardoor de sound van zijn Gibson Grand Console dubbelnek steelgitaar uit de jaren dertig nog beter tot zijn recht kwam. Echtgenote Marga Bouquet( ukulele/zang) speelt op een naamloze bariton ukulele van maar liefst 40 jaar met een Schaller element, dat versterkt wordt door een Teisco MG15 combo. Wim Koningsveld( gitaar) had zijn complete set-up vernieuwd. In plaats van zijn fraaie Guild Starfire III speelde hij nu op een vrij zeldzame Takamine New Yorker. Dit is een flat top akoestische staalsnarige gitaar in een zogenaamde Parlor model, voorzien van een speciaal piëzo element en uitgebreide ingebouwde regelmogelijkheden. Ook zijn versterking was niet mis: een AER Compact 60 combo. Dit Duitse merk wordt door kenners beschouwd als top of the bill voor contrabas en akoestische gitaarversterking. Ruffy (bas/zang) gebruikte een ongebruikelijk combinatie van een Fender Precision basgitaar en een Polytone Mini-Brute III, die normaliter door jazz bassisten gebruikt wordt. Zangeres Inge de Water werd op haar wenken bediend door de geluidstechnicus, good old Jan op der Heijde, die ondanks de volume restricties voor een prima zaalgeluid zorgde. Uitstekende instrumentatie is één ding, maar er goed mee omgaan is heel wat anders. Welnu, daar hebben de Kameha Strings geen enkele moeite mee, integendeel. Een goed gebalanceerd podium geluid van hoge kwaliteit. Ook speltechnisch gezien mogen de prestaties van de Kameha Strings DE NIEUWE KAMEHA STRINGS; EEN GESLAAGDE FUSIE (vervolg) (Den Haag, zondag 24 december 2006) door Cees Bakker, redacteur Gitaar Plus gehoord en gezien worden. Will Bouquet behoort mijns inziens tot de Nederlandse lapsteel top. Kenmerkend voor hem zijn vloeiende, melodieuze meerstemmige solo's en fills. Will, die zelf autodidact is op zijn instrument, geeft momenteel via het Internet les aan een Belgische steeler; uniek toch? Als 15-jarige jongen luisterde hij veel naar de 78 toeren platen van de legendarische Rudi Wairata. Will imiteerde een steelgitaar door de snaarhoogte van zijn Spaanse gitaar door middel van een potlood te verhogen en een zakmes als steelbar te gebruiken. Door het naspelen van de muziek van Rudi Wairata leerde Will Bouquet de fijne kneepjes van het steelgitaar spel in de praktijk. Hij moest trouwens wel, want er was toentertijd geen steelgitaar leraar in Amsterdam. Om Marga Bouquet ukulele te zien (en horen) spelen is een waar genoegen; zij staat te swingen als een tiener (zij is iets ouder), maar haar uke-spel kenmerkt zich door steady beat, die syncopisch is ten opzichte van de slaggitaar. Dit hoor je niet vaak, maar is wel volgens de regels van de (Hawaiian) kunst, waarvoor hulde. Wim Koningsveld is voor mij de ultieme slaggitarist, breed uitgespeelde akkoorden inclusief de niet voor de handliggende tussenakkoorden, gelardeerd met simpele doch effectieve loopjes. Ritmisch als een stoommachine, gestuurd door machinist Will; een klasse apart. Ruffy Heyne legt het gedegen basfundament van de Kameha strings met ter zake doende bass riffs, zonder franje maar to the point en ritmisch meer dan verantwoord. Over vocaliste Inge de Water heb ik al meerdere malen mijn loftrompet gestoken. Haar sierlijke en elegante presentatie zijn gekoppeld aan een melodieuze, melancholieke, krachtige en sfeervolle zang Afijn goede wijn behoeft geen krans. Geen punten van kritiek? Jawel dus. Persoonlijk had ik liever wat meer instrumentaal werk van Will Bouqet dan zijn zang gehoord, maar ja dat is nu eenmaal het privilege van de bandleider. Gezien de stemproblemen van Marga Bouqet is dit echter wel begrijpelijk. Toch weerhield dit haar niet om vocale bijdrages te leveren. De Kameha Strings zijn zeer goed op elkaar ingespeeld; bij hen zie je geen setlist van ingestudeerde nummers, zij bladeren gewoon in hun songbook en kiezen een gepast nummer uit. En die keuze verdient alle lof; niet het gewone standaard repertoire, maar minder bekende bijzonder leuke Hawaiian nummers, voornamelijk vocaal. Hierop was één uitzondering: het bekende 'Hawaiian Wedding Song', maar daar was een goede reden voor. Dit was ter ere van George Dankmeyer, die op 24 december 43 jaar getrouwd was met zijn Jeannette. Om de kerstsfeer te verhogen zong Will Bouquet een aantal toepasselijke nummers zoals 'Blue Christmas'en 'Let It Snow'. Er waren ook kerstcadeautjes: Rob de Kiewit deelde DVD's van het laatste optreden van de The Hawaiian Selection uit en Lolita Venema trakteerde iedereen maar liefst twee keer op haar heerlijke zelfgebakken Indische hapjes met pittige rode saus. Na de eerste set van de Kameha Strings volgde een jazzy intermezzo door het Regentenkamer Trio onder leiding van duizendpoot George Dankmeyer op basgitaar, Ben Klaassens- piano en Jaap Mossel-drums. In de tweede set van de Kameha Strings lag het accent meer op de Indische nummers, dit tot groot genoegen van het publiek. Vanwege Kerstavond had programmeur George Dankmeyer het optreden om 16.30 uur Willlen afsluiten, maar gezien het enthousiasme van publiek en band werd dit uiteindelijk 17.15 uur. De middag werd afgesloten door het Regentenkamer Trio met ondergetekende als gastbassist. Al met al was het een bijzonder geslaagde maar vooral gezellige Hawaiian Sunday en een waardige afsluiting van het Hawaiian 2006 seizoen in de Regentenkamer. Het nieuwe seizoen wordt op 28 januari 2007 door de Hanson Hawaiian Minstrels geopend. Cees Bakker. Noot George Dankmeyer Interactieve samenwerking via het Internet is niet nieuw. Al in 2000 heeft de Zweed Per Gjörde samen met Cees Bakker het fraaie Burns boek 'Pearls&Crazy Diamonds, 1952-2002, 50 years of Burns Guitars' in 2 jaar geheel via het Internet geschreven. Wilt u reageren? Stuur mij een E-mail." Naar de recensie van: Naar Hawaiian pagina Arombai|| Nani Mele|| Tropical Sensation|| Kameha Strings|| Cheryl Moana Minstrels|| Mangonians|| Hawaiian Surprise|| Hawaiian Selection|| Hanson Hawaiian Minstrels|| Honolulu Minstrels|| Over recensent Cees Bakker Index Naar boven.

Terug naar Hawaiian Top.

---

Driestemmige zang Cheryl Moana Minstrels
(zondag 2 februari 2004)

De Band in actie op RoKi Feest (za 5/6.04) Bram Pasanea Ruben Rumahlewang Lees meer over deze band

DOOR CEES BAKKER Redacteur Gitaar Plus Op de Hawaiian Sunday van 22 februari 2004 trad deze groep voor de eerste keer in de Regentenkamer op en dat hebben wij geweten. Het talrijke publiek luisterde en keek geboeid naar de muzikale prestaties van dit "senioren" kwartet, bestaand uit Ruben "Benny" Rumahlewang, zang en steel-gitaar (foto links onder), Bram Pasanea, zang en gitaar, Anis Pattiasina, zang en ukelele, ondersteund door Ed Noya op basgitaar. Normaal speelt de steelgitaar op Hawaiian Sundays de hoofdrol, maar ditmaal was deze plaats gereserveerd voor de vocals. De Cheryl Moana Minstrels zijn een Nederlandse Hawaiian groep, die driestemmig zingt en hoe. Prachtige harmonieën die doen denken aan The Four Freshmen of Crosby, Stills& Nash, maar met één groot verschil; die groepen gebruiken arrangementen en iedereen heeft zijn eigen partij. Bij Benny, Bram en Anis is dit heel anders, zij zijn met de Molukse zangtraditie opgevoed en meerstemmige harmonieën zitten gewoon in hun meer dan zeventig jarige bloed. En dat hoor je; zonder enig probleem wisselen alle drie van een volle lead naar een krachtige 2e stem, of prachtige falset en alles met een heel mooi en natuurlijk vibrato. Genieten dus. De Cheryl Moana Minstrels bestaan inmiddels 10 jaar en treden niet zoveel op, hetgeen gezien hun leeftijd volkomen begrijpelijk is, maar allen hebben zoveel ervaring, dat volgens leider Benny Rumahlewang twee repetities voldoende waren voor dit toch wel spectaculaire optreden. Die ervaring blijkt ook uit wat anders, geen partituren of setlists; gewoon een dikke multo map met songs, nummer kiezen, toonsoort bepalen en spelen maar. De naam van de groep is gebaseerd op de Nieuw-Zeelandse traditional "Cheryl Moana Marie", bekend geworden door Andy Tielman en Ben Puterai van The Lengends. Het instrumentarium reflecteert de aard van de groep: jong(van hart), gerijpt(wat een kunde) en bedaagd(hun eerbiedwaardige leeftijd). De benjamin van de groep, de 65-jarige speelt op een Moka rockbasgitaar en Trace Eliott combo, de ukelele van Anis met een ongewone esdoorn toets wordt via de P.A. versterkt en Bram speelt op een Samick Greg Bennet elektro-akoestische gitaar, gefabriceerd in Indonesië, versterkt door een combo van het inmiddels ter ziele gegane Nederlandse merk Novanex. De lapsteel van Benny is een plaatje; een zeldzame National uit het begin van de veertiger jaren in originele staat, bekleed met zilvergrijs celluloid en met een witte plastic toets, voorzien van een zwarte muzieksleutel en positie nummers. Zoals alle oude lapsteels is de toon vol en rond,zelfs over een moderne Fender 700 Rock Pro transistor versterker. De aangesloten Schaller volume pedaal wordt praktisch niet gebruikt, Benny doet dit gewoon traditioneel met zijn pink. Zijn stemming is een ongebruikelijke C 6 en ook zijn spel is afwijkend van andere steelers, veel single tone solo's voornamelijk met een duimplectrum gespeeld. Het repertoire van de Cheryl Moana Minstrels bestaat vooral uit rustige Hawaiian songs, maar natuurlijk werd ook het Indisch repertoire zoals Ole Sio, Goro Goro Ne en Surabaja in excellente close harmony ten gehore gebracht, afgewisseld door een enkele instrumental. Twee onverwachte gasten maakten hun muzikale opwachting. Ann Wairata de weduwe van de helaas overleden Rudy Wairata vertolkte Be Mine Sweetheart Be Mine en Hawaiian War Chant,waarbij de zaal uit volle borst meezong. De tweede was Frans Donse, oud-ROKI voorzitter (korfbalreünisten). Tijdens de maandelijkse jamsession stond deze keer de steelgitaar centraal. Eerst toonde Henk Braaksma zijn niet geringe vaardigheden, begeleid door Georges Dankmeyer-gitaar, Henk Smitskamp-basgitaar en Richard Kolle-slagwerk. Bij zijn eigen bewerking van Arthur Smith's Guitar Boogie Shuffle trok Henk alles uit de kast en mede door het stuwende baswerk van Henk Smitskamp bewees Braaksma dat een lapsteel niet alleen swingen maar ook rocken kan. Daarna was het de beurt aan Ed van der Voort, die gelukkig weer terug in Nederland is. Zijn zeer smaakvolle solo's lardeerden de zangnummers van de onvermoeibare Benny, Bram en Anis, hierbij ritmisch ondersteund door Richard Kolle op drums en ondergetekende op basgitaar. Rest mij nog Georges Dankmeyer te danken voor de vlekkeloze organisatie en last but not least Jan "kaulani" op der Heijde voor het uitstekende geluid. En de moraal van dit verhaal? Hawaiimuziek houdt je jong! Naar de recensie van: Naar Hawaiian pagina Arombai|| Nani Mele|| Tropical Sensation|| Kameha Strings|| Cheryl Moana Minstrels|| Hawaiian Surprise|| Hawaiian Selection|| Hanson Hawaiian Minstrels|| Honolulu Minstrels|| Over recensent Cees Bakker Index Naar boven.

Ruben Rumahlewang: steelgitaar, zang; Bram Pasanea, gitaar, zang; Anis Pattiasina, ukulele, zang; Ed Noya, bas, zang Jamsession met Henk Braaksma (links)

Terug naar Hawaiian Top.

Wilt u reageren? Stuur mij een E-mail

---

HAWAIIAN SURPRISE OPNIEUW IN DE REGENTENKAMER
(zondag 27 juni 2004)

(lnk dl), Wilt u reageren? Stuur mij een E-mail.

DOOR CEES BAKKER Redacteur Gitaar Plus Hawaiians zijn niet eenkennig, zo werd vanmiddag weer eens bewezen. Wim Koningsveld is slaggitarist bij de Kameha Strings, maar ook leider van Hawaiian Suprise en Ed van der Voort is leider van Nani Mele, maar speelt ook steelgitaar bij de Hawaiian Suprise. De basgitaar wordt door Ruffy Heyne gehanteerd. Niets dan lof voor deze heren, maar het boegbeeld van de groep is toch wel zangeres Inge de Water. Een volle Regentenkamer was getuige van de afsluiting van het Hawaiian Sunday seizoen 2003/2004 door HAWAIAN SURPRISE. De middag werd geopend door Jan "kaulani" op der Heyde, die niet alleen verantwoordelijk is voor het uitstekende geluid, maar zich ook ontwikkeld heeft tot een goed spreekstalmeester. Het repertoire van de band is zeer gevarieerd; bekende en minder bekende Hawaiian songs, zoals A Flower Lei. Ook American Swing nummers als Goody Goody en Indische traditionals, onder andere Oleh Sio passeerden de revue. HAWAIIAN SURPRISE trakteerde ons ook op drie nieuwe nummers: Maui Waltz, In your Hawaiian Way en Hawaiian Huly Eyes. De vocalen van Inge waren weer van grote klasse, haar mooie en natuurlijke timbre oogstte terecht veel succes bij de toeschouwers en collega musici. Deze band is één van de weinigen zonder een ukulele speler/speelster. Leider Wim Koningveld vult deze lacune vaardig op met zijn ritmische gitaarspel, gelardeerd met veel tussenakkoorden op zijn Guild Starfire II uit 1972. Hij wordt hierin ondersteund door bassist Ruffy Heyne met zijn vloeiende baslijnen, in Bengawan Solo en Terang Boelang afgewisseld door syncopische krontjong baspartijen. Ed van der Voort completeert het geheel met zijn mooie melodische fills en excelleerde in de instrumentals met als mijn persoonlijke favoriet " Tiara Tahiti". Het lijflied van Poppie, Makala Puah, werd ditmaal door haarzelf gezongen. Na de eerste pauze werd het optreden van HAWAIIAN SUPRISE visueel versterkt door de bevallige dansen van Irma Weber onder de klanken van Hanalei Moon, Keep your Eyes on the Hands en I'll Weave a Lei. Het publiek wilde nog meer dans, maar Irma wilde I Wanna Go Back To My Little Grass Shack, dus werd dit vertolkt door alles-kunner Wim van Lien. Om 17 uur werd het optreden volgens traditie besloten met Aloha Oe. Door de afwezigheid van het Regentenkamer Trio, George Dankmeyer, Ben Klaassens en Richard Kolle, ontbrak de basis voor de traditionele jamsession. Dus moest door Jan op der Heyde en mijzelf een beroep op de aanwezige musici gedaan worden en niet tevergeefs. Met in de basis opstelling Wim van Lien - gitaar/zang, Boy Johannes-piano, Benny Rumahlewang- steelgitaar en een zekere Cees Bakker op basgitaar trapte Arnold van der Kloor op veler verzoek af met het swingende Route 66. Daarna kwam de voorzet van "cowboy" John May met zijn ode aan Hank Williams, opgedragen aan Poppie Apontoweil. In deze verlenging bewees Inge de Water, dat zij ook jazzy traditionals op een geweldige manier weet te vertolken en scoorde Jopie de Vries opnieuw met haar pianospel. Humor is ook vaak aanwezig in de Regentenkamer. Wim Koningsveld speelde quatre mains piano met Jopie de Vries. Daarna ging hij op de basversterker zitten. Ik wilde ophouden met spelen, maar Wim zegt tegen mij: "doorspelen Cees, het trilt zo lekker in mijn achterste". Over muzikaal gevoel gesproken! George Dankmeyer was dan wel niet lijfelijk aanwezig, maar door zijn bas- en gitaarversterkers kon deze jamsession en ook de vorige toch doorgang vinden. Hulde hiervoor maar ook voor alle andere inspanningen die hij zich ook dit seizoen weer getroost heeft. Ik en velen met mij wensen George een rustige en aangename sabbatical periode. De eerstvolgende Hawaiian Sunday vindt plaats op zondag 29 augustus m.m.v. Henk Braaksma en zijn Honolulu Minstrels. Cees Bakker (mdn dl) Naar de recensie van: Naar Hawaiian pagina Arombai|| Nani Mele|| Tropical Sensation|| Kameha Strings|| Cheryl Moana Minstrels|| Mangonians|| Hawaiian Surprise|| Hawaiian Selection|| Hanson Hawaiian Minstrels|| Honolulu Minstrels|| Over recensent Cees Bakker Index Naar boven.

*Wim Koningsveld, gitaar en leider; *Ed van der Voort, steelgitaar; *Ruffy Heyne, basgitaar; *Inge de Water, zang en dans(rtr dl)

Lees meer over deze band
Terug naar Hawaiian Top.

---

HAWAIIAN SELECTION VEROVERT SCHEVENINGEN
Hawaiian Selection Second time
(Klik voor de recensie van het optreden
op zondag 19 september 2004)

Beb v.d. Hogenband (bar) en Wim van Lien (zang) Naar de recensie van: Naar Hawaiian pagina Arombai|| Nani Mele|| Tropical Sensation|| Kameha Strings|| Cheryl Moana Minstrels|| Mangonians|| Hawaiian Surprise|| Hawaiian Selection|| Hanson Hawaiian Minstrels|| Honolulu Minstrels|| Over recensent Cees Bakker Index Naar boven. (lnk dl)

DOOR GEORGE DANKMEYER Jazz & Trends Alliance (dinsdag 25 november 2003) Ruim veertig jaar geleden trok hawaiishow van Mike Anoi (Guus "Broer" Arends) nogal wat aandacht op de Expo in Brussel, in Milaan, Kopenhagen en nog wat steden in Europa. Een complete band dus, die een vol dozijn danseressen begeleidde en een enkele danser. Deze zorgde meestal voor het pittige werk met vervaarlijke messen en zo. Soms gleed er wel eens een uit zijn handen, met de vaart van een projectiel regelrecht richting publiek, maar zover kwam het ding gelukkig niet omdat de kappen van het floodlight erger voorkwamen. Dinsdagavond 25 november, ergens in een mooie zaal in Scheveningen leek het een beetje op tóen-in-moderne-versie, tijdens het optreden van Hawaiian Selection, die behalve goede muziek ook prachtige dansen lieten zien. Dat allemaal tegen een al even prachtig zelf vervaardigd decor en een zeer professionele backline. Deze show sleept zich voort in een cadans die associeert met begrippen als I'm In Love With...of Want To Be In..waar de gracieuze bewegingen en de vocaal-instrumentale klanken op het podium toe oproepen. Zanger Wim van Lien accentueert dat door bijna declamerend jong en oud in die stemming te trekken. De danseressen Mieke Buijs en Carmen van Vianen, sinds kort is de derde danseres Eurydice erbij(inmiddels heeft zij de band weer verlaten, red.2004) waren daarvoor mede verantwoordelijk , én de eigen geluids- en lichttechnici Henk van der Meer en Ria van Hoop, die ook al blijk gaven hun vak (taak) goed te verstaan. Alle feiten zo 'n beetje bij elkaar genomen, zou dit zowat het 800-ste optreden van HS moeten zijn geweest. Steeler en leider Jan de Roode heeft in het repertoire ook ruimte voor zijn altijd veel te bescheiden ogende sologitarist Ger Hanson, terwijl basgitarist Ron Hanson af en toe ook heel spannende "fills" voor zijn rekening neemt. Danseres Carmen beroert af en toe de snaredrum, zanger-gitarist-annonceur Wim van Lien zelfs conga's en tussen al deze bedrijvigheden door bindt Sonja de Winter met haar sober-zuivere zang alles tot zoiets moois, dat eb en vloed in Scheveningen ervan in de war zouden raken. Dat spaarzame gebruik van percussie maakt het toch wel zeer apart tijdens zo'n hawaiian optreden. Veel meer doen, net als een Tahitiaans nummer waarin zang en dans voor een andere sfeer zorgen. Afhankelijk van hoever de kleedkamer verwijderd is van het podium past Wim zijn aankondigingen voor het volgende nummer in tijd aan, want de danseressen hebben het tijdens een optreden van HS erg druk. Bij vrijwel elk nieuw nummer komen zij in andere kleding op. Wat een garderobe! Hoewel HS vanzelfsprekend drijft op het hawaiirepertoire, is er behoorlijk wat ruimte voor andere genres, waarbij Mieke,Carmen en Eurydice ook wel als backing vocals fungeren. Heel geraffineerd gaan de technici te werk als het gaat om de balans tussen de acoustische (Wim) en de electrische (solo)gitaar (Ron). Voor een toegift deinst HS ook niet terug, want enkele bekende Kilima-songs duren bijna even lang als een hele set, met dans erbij. George Dankmeyer (Lees en bekijk ook) Hawaiian Selection Second time (Klik voor de recensie en foto's van het optreden op zondag 19 september 2004) Wilt u reageren? Stuur mij een E-mail."

*Jan de Roode, steelgitaar & leider; *Sonja de Winter, zang; *Ger Hanson, gitaar; *Ron Hanson, bas; *Wim van Lien, zang & gitaar; *Carmen van Vianen, dans & percussie; *Mieke Buijs, dans; *Eurydice Levenswaard, dans (rtr dl)

Lees meer over deze band
Terug naar Hawaiian Top

---

HAWAIIAN SELECTION SECOND TIME
(De recensie van het optreden op zondag 19 september 2004)

Carmen, Mieke en Sonja (foto onder) Naar de recensie van: Naar Hawaiian pagina Arombai|| Nani Mele|| Tropical Sensation|| Kameha Strings|| Cheryl Moana Minstrels|| Mangonians|| Hawaiian Surprise|| Hawaiian Selection|| Hanson Hawaiian Minstrels|| Honolulu Minstrels|| Over recensent Cees Bakker Index Naar boven. (lnk dl)

DOOR CEES BAKKER Redacteur Gitaar Plus Op de afgelopen Hawaiian Promotie Dag was er slechts één mineurklank, namelijk het bericht dat Jan de Roode in het ziekenhuis opgenomen was. Gelukkig is Jan een sterke man en het is een bekend feit dat vooral Hawaiian muziek een helende werking heeft. En dus waren Jan en zijn Hawaiian Selection, zij het met een paar maanden vertraging, op zondag 19 september 2004 voor de tweede maal te gast in de Regentenkamer te Den Haag. Hoewel de band een amateurstatus heeft, staan organisatie en apparatuur op een professioneel niveau en is volledig self supporting. Een digitale Yamaha mixer met effecten, waarop ook alle instrumenten direct aangesloten waren, een draadloze microfoon voor Sonja en twee Dynacord monitors. Ook visueel heeft Hawaiian Selection alles perfect voor elkaar: een eigen decor, fraaie kledij geaccentueerd door ultra violet spots, maar liefst 3 kledingwisselingen door de dames en bandopstelling op lengte, van de boomlange Wim van Lien aflopend naar de zittende Jan de Roode. Dit alles werkt natuurlijk niet zonder een vlekkeloze organisatie, die in de bekwame handen van geluidstechnicus Henk van der Meer en stage manager annex persoonlijke verzorgster Ria van Hoof was. De bezetting is nog steeds dezelfde:leider Jan de Roode-steelgitaar, Sonja de Winter –lead vocals, Wim van Lien-ritme gitaar en lead vocals, Ron Hanson- basgitaar en vocals en Ger Hanson- solo- en ritme gitaar. De kleurrijk geklede danseressen Mieke Buijs en Carmen van Vianen zetten letterlijk en figuurlijk nog steeds hun beste beentje voor en leverden ook een vocale bijdrage. Niet alleen voor het oog is de Hawaiian Selection een attractie, muzikaal hebben zij ook het nodige te bieden en ‘t groepsgeluid is duidelijk aan verandering onderhevig. Jan de Roode heeft meer echo op zijn steelgitaar, waardoor zijn sound voller en ruimtelijker klinkt. De volle en warme bariton van Wim van Lien, die de show op een onderhoudende wijze aan elkaar praatte, vormt een mooi contrast met de klassiek geschoolde stem van Sonja de Winter. Dit onderstreepte Sonja met een perfecte uitvoering van “You needed me” en een Tahitiaans volksliedje. Klasse! Ron Hanson stopt meer “walking bass”in zijn spel en dat komt de drive van de band ten goede. Ronduit verrassend was het solospel van Ger Hanson, vloeiend en soms jazzy en mooi complementair met de solo’s van Jan de Roode. Het gebeurt niet vaak dat een elektrische gitaar een prominente rol speelt bij Hawaiian muziek, maar voor mij persoonlijk is dit wel een verbetering. Het repertoire van Hawaiian Selection is gevarieerd en de twee Kilima medleys oogstten veel succes. Op verzoek van Poppy trad als entre-acte het gitaarduo Ruud&André voor het voetlicht met op Django Reinhardt geïnspireerde nummers. In de volgende pauze zagen wij troubadour Pieter Merriënboer, die op fraaie wijze Spaanse ballades op gitaar en vocaal vertolkte. Ruud&André hadden bij de jamsession moeite om met de andere deelnemers samen te spelen. Dit gold niet voor John May, die met zijn Hank Williams nummers het publiek zelfs aan het dansen kreeg. Hij werd begeleid door Benny Rumahlewang-steelgitaar, Ben Klaassens-piano, Richard Kolle-drums, Wim van Lien-gitaar en 2 basgitaristen, Ron Hanson en ondergetekende. Ook het jazztrio “Tuesday Breeze” met George Dankmeyer (b), Ben Klaassens (p) en Richard Kolle (dr) gaf na een aantal maanden weer acte de présence en Jopie de Vries bewerkte op enthousiaste wijze de vleugel. De session werd op sfeervolle wijze afgesloten door Pieter Merriënboer. De volgende Hawaiian Sunday vindt plaats op 24 oktober met de Hanson Hawaiian Minstrels. Intussen viert Jan “kaulani” op der Heijde, onze vertrouwde geluidsman, zijn 70-ste verjaardag op woensdag 29 september. Cees Bakker (mdn dl) Wilt u reageren? Stuur mij een E-mail

*Jan de Roode, steelgitaar & leider; *Sonja de Winter, zang; *Ger Hanson, gitaar; *Ron Hanson, bas; *Wim van Lien, zang & gitaar; *Carmen van Vianen, dans & percussie; *Mieke Buijs, dans; Lees meer over deze band (rtr dl)

---

'Stringed' Sunday met Hanson Hawaiian Minstrels:
een nieuw seizoen, een vertrouwd geluid

EEN BEKENDE NAAM MET EEN VERNIEUWDE SOUND DOOR CEES BAKKER Redacteur Gitaar Plus *HARRY SEVERIEN, zang&ukulele; *GER HANSON, gitaar; *RICHARD HANSON, gitaar&leider; *RUBEN RUMAHLEWANG, steelgitaar; *RON HANSON, basgitaar *DIANE PETERS dans (zie foto rechts) Lees meer over deze band zondag 26 februari 2006 WORDEN DE HANSONS DE HaWAIIAN HUISBAND VAN DE REGENTENKAMER? Als je het rekenkundig bekijkt zou je na het vijfde optreden van de Hanson Hawaiian Minstrels het idee kunnen krijgen, dat zij de huisband op de Hawaiian Sundays van de Regentenkamer zijn. Bij nader inzien blijkt hun regelmatige terugkeer geen toeval te zijn: zij weten iedere keer weer een volle zaal te boeien met hun pretentieloze maar gedegen en vooral publieksvriendelijke entertainment. Daarnaast vertrekt leider Mango Richie Hanson voor een welverdiende maar langdurige vakantie/werkbezoek naar zijn geboorteland Indonesië ( hij is aangezocht om de lokale mango's op kwaliteit te keuren). Dus had George Dankmeyer de groep bij acclamatie terecht voor de tweede keer in successie geprogrammeerd. Door de aanwezigheid van percussionist E.P., de zwager van steeler Benny Rumahlewang, stond er een hechte Indisch/Molukse formatie op het podium. Laat minister Rita Verdonk maar komen kijken wat met integratie bereikt kan worden! De zaal was weer zeer goed gevuld , wat tekenend is voor de populariteit van de Hansons en deze keer waren er nog meer muzikanten als vorige maand, toen zij ook al in grote getale aanwezig waren. De Hanson Hawaiian Minstrels had duidelijk goed gerepeteerd, want in de eerste set werd bijna vlekkeloos gemusiceerd, zelfs met drie- en vierstemmige zang. Maar blijven oefenen heren, want voor close harmony moet er echt nog wat meer aan timing en frasering gedaan worden. De tweede set vond ik persoonlijk een stuk minder. Ik weet dat nummers 'Save The Last Dance For Me', 'Crazy' en 'Blue Bayou' enorm populair zijn binnen de Indische gemeenschap en ook blandas zoals ikzelf horen deze nummers graag. De originelen zijn zo sterk, dat je als band alles uit de kast moet trekken om deze nummers goed te kunnen interpreteren. Ik ben er van overtuigd dat muzikaal leider/dirigent/arrangeur/multimuzikant en spreekstalmeester Richard en de zijnen met wat denkwerk en repeteren echt wel met iets beters uit de bus kunnen komen dan wat zij nu ten gehore brachten. Ook het door E.P. gezongen 'What a difference a day makes' kon zelfs met het baswerk van George Dankmeyer niet overtuigen. Daarentegen werd de latin song "South Of The Border" erg leuk gespeeld. Ronduit vermakelijk was Bram Pasanea, die vanuit de zaal zonder microfoon luidkeels liet horen, dat hij nog steeds een machtige en prachtige stem heeft. In de derde set wisten de Hanson Hawaiian Minstrels zich echter volledig te revancheren. Door een geraffineerd beroep te doen op de vele aanwezige musici wisten Richard Hanson en zijn collega's hun slotoptreden om te bouwen tot een spetterende muzikale happening, waarbij volgens de goede Hanson gewoonte het publiek weer volledig betrokken werd. Ton en Frieda Hoelen, vroeger optredend als Tony Aloha&the Aloha Sisters bezochten de Regentenkamer voor de eerste keer en werden gelijk door Richard aan het werk gezet; Ton op zijn 45 jaar oude Egmond steelgitaar en Frieda met mooie vocalen. Vic Spangenberg versterkte de Hansons met zijn ukulele spel, maar schakelde daarna over op gitaar. Bram Pasanea leverde zoals gebruikelijk weer zijn vocale bijdragen met een wonderschone falsetto in Royal Hawaiian Hula. Hans Candau speelde op een vaardige wijze gitaar. Ook de bandleden lieten zich niet onbetuigd. Volgens mij heeft Ger Hanson zangles, want zijn uitvoering van 'Into Each Life Some Rain Must Fall' was erg overtuigend en hij kreeg terecht een open doekje van het publiek. tekst gaat hier rechts door>>>>>>>> Lees ook de recensie van/of ga: Naar Hawaiian pagina Arombai|| Nani Mele|| Tropical Sensation|| Kameha Strings|| Cheryl Moana Minstrels|| Mangonians|| Hawaiian Surprise|| Hawaiian Selection|| Hanson Hawaiian Minstrels|| Honolulu Minstrels|| Over recensent Cees Bakker Wilt u reageren? Stuur een E-mail [klik hier] (lkr dl)

DOOR CEES BAKKER Redacteur Gitaar Plus (zondag 25 september 2005) In mijn laatste recensie (juni 2005) gaf ik aan, hiermee te stoppen om niet in te veel herhalingen te vervallen, tenminste als er geen belangrijke ontwikkelingen waren. Welnu de opening van Hawaiian Sunday seizoen 2005/2006 is voor mij voldoende aanleiding om een sfeerimpressie te schrijven Na een roerig zomerreces is er nu orde op zaken gesteld en worden de Hawaiian Sundays gecontinueerd onder de bekwame leiding van directrice Thea van Loon, programmeur George Dankmeyer en geluidstechnicus Jan op der Heijde. In een bomvolle Regentenkamerzaal met veel bekende maar ook nieuwe bezoek(st)ers traden de Hanson Hawaiian Minstrels onder leiding van de altijd vrolijke en onderhoudende Richard Hanson op. Deze groep heeft een uitstekende reputatie opgebouwd door hun aanstekelijke Hawaiian/Indo repertoire. Ook dit keer makten de Hansons dit weer waar, terwijl zowel Benny Rumahlewang en Richard Hanson niet helemaal fit waren, maar deze oude rotten lieten zich niet kennen en gingen gewoon door. De band had een aantal nieuwe songs op het repertoire gezet, waaronder country en jazz. Jammer dat niet iedereen altijd de juiste akkoorden speelde. De Hansons kregen vocale versterking door good old Bram Pasanea. Tachtig jaar en dan nog zo mooi en krachtig te kunnen zingen is een gave. Ook An Wairata zong een aantal nummers. Showmaster Mango Richie en zijn mannen wisten ondanks de genoemde handicaps de aanwezigen voortdurend te boeien en zij kregen diverse open doekjes. De charmante Diana Peters zorgde met haar bevallige dansen, dat niet alleen de oren maar ook de ogen verwend werden. Als intermezzo trad Marije Wissink, ondanks haar naam van Koreaanse afkomst op. Zomaar een jonge dame met gitaar, maar wel met zang van een hoog niveau! Tijdens de jamsession maakten wij kennis met de nieuwe drummer van het Regentenkamer Trio, Martin Bonnet, absoluut een aanwinst. Dat de Hawaiian Sundays steeds meer bekendheid krijgen, blijkt ondermeer uit het bezoek en optreden van de Engelsman David Treloar en de vermelding in de evenementenagenda van de Telegraaf. Meer dan voldoende reden dus om op deze wijze door te gaan en te(blijven) komen. Prachtige zang van Marije Wissink uit Amsterdam; foto hierboven H.Haw.Minstr.met E.P. links en Vic Spangenberg (mi.)op ukelele Frieda Hoelen Ton Hoelen (zang en steelgitaar) Ann Wairata zingt ook nog graag en goed Met een excellente '12th Street Rag' bewees Benny Rumahlewang, dat hij ook als steel solist niet onderschat moet worden. In 'Moon of Manakoora', gezongen door Wim van Lien, lieten de Hansons zien dat zij het favoriete Hawaiian nummer van George Dankmeyer ook zonder repetities konden vertolken. Wat zeker niet onvermeld mag blijven, is de belangrijke visuele bijdrage van Diana Peters met kleurige kostuums en sierlijke dansen. Na haar vertrek namen Lolita Venema en Francine Rumahlewang het dansstokje over. Met al dit muzikale geweld was het geen wonder, dat de Hawaiian Sunday van 26 februari 2006 niet zoals gebruikelijk om 17.00 maar om 17.30 uur afgesloten. De volgende Hawaiian Sunday vindt plaats op 26 maart 2006. Cees Bakker Index Naar boven.

Terug naar Hawaiian Top.

---

Veelzijdig repertoire Honolulu Minstrels



Lees meer over deze band

Honolulu Minstrels Naar de recensie van: Naar Hawaiian pagina Arombai|| Nani Mele|| Tropical Sensation|| Kameha Strings|| Cheryl Moana Minstrels|| Mangonians|| Hawaiian Surprise|| Hawaiian Selection|| Hanson Hawaiian Minstrels|| Honolulu Minstrels|| Over recensent Cees Bakker Index Naar boven.

DOOR JAN "KAULANI" OP DER HEIJDE Door het veranderde programma op 29 augustus '04 in de Regentenkamer met het Peter de Fretes trio begon de opbouw wat chaotisch het was een warboel van kabels en snoertjes van twee geluidssystemen maar dit deed aan de kwaliteit van het gebodene niets af. Henk Braaksma was bereid na overleg met de leiding om zijn causerie over ontstaan van de hawaiiangitaar te verzetten naar een volgend optreden. Henk bracht op flitsende wijze zijn sets met een kwinkslag en grap weer op gedegen wijze voor het voetlicht en verraste de mensen ook nog op een paar latijns-amerikaanse nummers samen met Paul van Lint. Tussen de twee sets van Henk speelde Peter de Fretes met zijn trio; Peter maakte gebruik van minidisk-drumpartijen en voor zang een vocoder die een tweede en derde stem toevoegde. Dorine Govers (niet van Nani Mele) zong ook nog enkele nummers. Na 17.00 uur startte Richard Kolle (als gitarist) de jamsession,en hij zong speciaal voor Poppie "My Honolulu Queen". Verder traden nog op John May, Jan "kaulani", samen met Wim van Lien (Hawaiian Selection), danseres Diana Peters en zo werd de dag swingend besloten. Al met al was het weer een heerlijke Hawaiian Sunday. Wilt u reageren? Stuur mij een E-mail DOOR CEES BAKKER Redacteur Gitaar Plus Op 25 januari 2004 waren The Honolulu Minstrels weer te gast bij de maandelijkse Hawaiian Sunday in de Regentenkamer. De achtergrond van de groepsleden is zeer divers. Henk Braaksma, leider, steelgitarist en vocalist komt uit de Zuid-Amerikaanse sfeer evenals Paul van Lint, ukelele en lead vocals. Bart Carels op gitaar is een oude Indorocker en tenslotte bassist Hans van der Velde houdt zich ook bezig met rock 'n roll en rock-a-billy bezig. Henk Braaksma houdt van puur en dat kun je ook zien aan de instrumentatie van de groep, hijzelf bespeelt een oude Gibson BR 6 steelgitaar en Gibson buizenversterker uit de tachtiger jaren. Geen volume pedaal of delay effect, hooguit af en toe een beetje galm van zijn versterker. De ukelele van Paul is volgens mij heel wat jaartjes oud, de Fender Stratocaster en Fender Twin Reverb versterker stammen uit de tachtiger jaren en de contrabas van Hans (een zeldzaamheid bij Hawaiian muziek) is ook al de vijftig gepasseerd in tegenstelling tot zijn moderne SWR Working Man versterker. Niets ten nadele van de vocale nummers, die zeer bekwaam door Paul met ondersteuning van Henk ten gehore werden gebracht, maar de kracht van The Honolulu Minstrels ligt toch mijns inziens in het instrumentale werk. Henk Braaksma speelde in een D6 stemming en heeft een heel volle en ronde toon, kenmerkend voor een oude Gibson lapsteel. Henk " vioolt" met zijn pink en kenmerkend voor zijn spel zijn veelvuldig gebruik van octaaf noten en loepzuivere flagetto's. Hij wordt hierbij ritmisch zeer goed ondersteund door de duidelijk hoorbare ukelele van Paul, die drive geeft. Bart vult dit met zijn gitaar aan en Hans zorgt met zijn contrabas voor het fundament van The Honolulu Minstrels. Het repertoire van de groep kan zonder meer als uiterst veelzijdig betiteld worden. Minder bekende Hawaiian nummers, Amerikanse traditionals (Fascinating Rhythm), krontjong (Ole Sio), Western swing, een Hawaiian wals-, George de Fretes- en Kilima Hawaiians medley het kon niet op en als uitsmijter werd een spetterende 12th Street Rag gespeeld. Wederom bewees Henk Braaksma zich als een uitstekend spreekstalmeester, die met verve de nummers aan elkaar praatte met tekst en uitleg over het volgende stuk, gelardeerd met diverse anekdotes. Na afloop vond tot zeven uur onder leiding van George Dankmeyer een geanimeerde jamsession plaats, waarin diverse muziekstijlen voor het voetlicht kwamen. Al met al wederom een zeer geslaagde Hawaiian Sunday, mede dankzij geluidsman Jan "kaulani" op der Heijde, die de instrumenten en stemmen weer in een gebalanceerde mix wist te brengen. Cees Bakker-redacteur Gitaarplus Lees meer over deze band Wilt u reageren? Stuur mij een E-mail

Henk Braaksma, steelgitaar&leider; Paul van Lint, ukulele&zang; Bart Carels, gitaar; *Hans van der Velde, contrabas|| Lees meer over deze band Contact met de band via E-mail

---

Recensie Enjoy

Naar Hawaiian pagina Arombai|| Nani Mele|| Tropical Sensation|| Kameha Strings|| Cheryl Moana Minstrels|| Mangonians|| Hawaiian Surprise|| Hawaiian Selection|| Hanson Hawaiian Minstrels|| Honolulu Minstrels|| Over recensent Cees Bakker Pacific Malihini|| Tropical Sensation, minus one|| Tropical Sensation|| Change Of Blue Index Naar boven.

DOOR CEES BAKKER REGENTENKAMER-DEN HAAG, Zondag 29 juni 2008 vond in De Regentenkamer te Den Haag de afsluiting van het Hawaiian Sunday seizoen 2007/2008 plaats. Een seizoen, waarin veel gebeurde: een nieuwe programmeur, HaJo Wielandt; een nieuw onderkomen: De Regentenkamer verhuisde van de Laan van Meerdervoort naar de Lange Beestenmarkt 106, waar veel meer ruimte is en geen problemen over geluidsoverlast zijn. Helaas moesten wij in deze periode echter definitief afscheid nemen van de steel-gitaristen Herman van den Berg, Jan de Roode en Benny Rumahlewang. Benny was een persoon-lijke vriend, een uiterst aimabel mens en een bijzonder veelzijdige en kundige steelgitarist/zanger. Langs deze weg wens ik Francine, kinderen en kleinkinderen nogmaals veel sterkte met het verwerken van dit verlies. De huidige samenstelling van EnJoy is als volgt: Hans Kandou- Stagg elektro-akoestische gitaar/zang/spreekstalmeester, Antoinette Peters-zang&percussie, Huultrich Landegent op Ibanez basgitaar met een mooi SWR bascombo, Frieda Hoelen zingt en speelt op een fraaie ukulele met ingebouwd element en regelaars. Ton Hoelen heeft zijn oude steelgitaar aan de wilgen gehangen en bespeelt inmiddels een speciaal voor hem gebouwde Vanderdonck 8-snarige lapsteel gitaar met een houten body, die klinkt als een klok. Geen wonder trouwens want Jan van der Donck is mijns inziens één van de meest onderschatte steelgitaarbouwers van Europa. Ton heeft een aparte speelstijl met heel veel perfecte flageoletto's en als hij moduleert, doet hij dit zoals het hoort: met zijn pink bedient hij de volumeknop. Afhankelijk van het nummer hanteert hij ook op een verdienstelijke wijze zijn Adonis Western gitaar voor pretentieloze, maar smaakvolle solo's, meestal tweestemmig, die mij onwillekeurig aan het werk van Marty Robbins doen denken. Huultrich heeft een mijns inziens te bescheiden volume (maar ja ik ben zelf een bassist). Frieda's warme stemgeluid kende ik al, net als de vocale kwaliteit van Hans, maar Antoinette Peters was een verrassing voor mij; als zangeres voldeed zij uitstekend binnen het concept van EnJoy, waarin de rollen duidelijk verdeeld zijn. Het twee- en driestemming vocale werk van EnJoy klinkt perfect. Maar omdat Antoinette alleen de eerste stem zingt, moeten, om dit te compenseren, Hans en Frieda regelmatig vocale capriolen uithalen en zij doen dit uitstekend met verve! Het programma voor deze laatste Hawaiian Sunday was zeer gevarieerd. Door ziekte konden Dolf van Caspel en Gerard Stolte geen acte de presence geven, maar de allround band EnJoy en de gelegenheids countryformatie Change of Blue waren meer dan voldoende om vele bezoekers van De Regentenkamer gedurende een hele lange zit (van 14.00 tot 18.00 uur) constant te boeien. Ik heb in mijn recensies menigmaal vermeld, dat ik niet begrijp waarom iedereen in dezelfde oude Hawaiian muziek vijver zit te vissen, maar dit is zeker niet het geval voor EnJoy. Hun repertoire is zeer gevarieerd: Indisch, Latin, Country, Fifties hits en qua Hawaiian een leuke keuze en zelfs twee eigen nummers: The &Joy Aloha Melody en Aloha my Isle (muziek van Ton en tekst van Antoinette). Hans Kandou memoreerde het recente overlijden van Benny Rumahlewang en prees diens muzikale kwaliteiten. Als hommage aan Benny begon EnJoy met de instrumental 'To You Sweetheart'. Hierna zette de band hun herkenningsmelodie The &Joy Aloha Melody in en brachten zij in maar liefst vier sets een selectie uit hun uitgebreide repertoire, waarbij Hans Kandou als een volleerde spreekstalmeester op een vlotte en vaak amusante manier de songs aan elkaar praatte. De eerste set bestond verder uit: My Ambonese Manisé, Kau Bukan Dirimu, Etanase, Aloha my Isle, Save the last dance for me, You belong to my heart, Just wanna dance with you en Beautiful Kahana. In de tweede set bracht EnJoy Hawaiian Tattoo, Drowsy Waters/Wailana, Little Brown Gall, Aku Jatuh Cinta, Waktu Potong Padi, Kaulana Kawaihae, de Dean Martin hit Memories Are Made Of This, Cielito Lindo, Words Don't Tell, Kupu Kupu en Royal Hawaiian Hula ten gehore. Het publiek toonde terecht veel waardering voor EnJoy. Hierna volgde een interessant intermezzo door de gelegenheidsformatie Change of Blue. Zowel de Country groep Change of Key als de vocalgroup BluesInn hebben beiden in de Regentenkamer als op de Pasar Malam Besar opgetreden en zijn inmiddels heel goede vrienden en vriendinnen geworden. Speciaal voor deze gelegenheid werd deze 'all stars' country(blues) formatie gevormd met de volgende samenstelling: Jitske-vocals, Erik-gitaar&vocals, beide van BluesInn en de voltallige Change of Key bezeting, te weten: Marijke- keyboard&vocals, Joop- gitaar/mondharmonica/vocals, Peter-gitaar/dobro/vocals en Daniëlle-lead vocals&madoline. Met zes musici was het podium behoorlijk vol, maar dit werd goed opgelost door de podiumdieren Daniëlle, Erik en Jitske op de voorgrond en Marijke, Joop en Peter op de tweede rij. Twee repetities waren voldoende voor deze routiniers om op een fonkelende en professionele wijze een aantal songs uit beider repertoire te vertolken. Achtereenvolgens passeerden Bad Moon Rising, You've Got A Friend, Women Be Wise, Alberta, Crazy (een vertederend duet van Daniëlle en Erik),18 Wheels (een eigen compositie van Daniëlle) en als uitsmijter het stampende Living On Tulsa Time de revue. Alle aanwezigen inclusief de leden van EnJoy reageerden bijzonder enthousiast op deze gelegenheidgroep. Daarna was het weer tijd voor EnJoy, met de dames ditmaal in een ander fraai kostuum, die wederom bewezen hoe rijk geschakeerd hun repertoire is. In de derde set hoorden wij: Kamalani, Star Of Gladness, Hemelsblauw, Crazy Arms, Blue Eyes Crying In The Rain (mijn persoonlijke favoriet), Too Soon To Know, Kekasi Hati en Gandong E. Het publiek kreeg bepaald waar voor haar geld; normaliter eindigen de Hawaiian Sundays rond vijf uur, maar EnJoy startte op dit tijdstip hun vierde set met Lovely Hula Girl, Quireme Mucho (waarin Hans de regenjas van Julio Iglesias aantrok), Love And Happiness, Blue Side Of Lonesome, I Fall To Pieces, The End Of The Line, Rankayan Melati, Terang Bulan met mooi a capella intro ( waarbij de 90 jarige Poppy Apontoweil voor de tweede keer liet zien, dat zij nog steeds dansen kan) en Hawaiian Aloha. Hans Kandou en de zijnen hadden nog wel verder willen doorgaan, maar om 18.00 werd het Hawaiian Sunday seizoen door progammeur HaJo Wielandt officeel afgesloten. Al met al kan EnJoy terugzien op een bijzonder geslaagd optreden en het doet mij oprecht deugd dat deze 'jonge groep' zich zo sterk ontwikkeld heeft; zij wisten het publiek constant te boeien en dan doe je het goed. Er wordt mij, vooral door de betreffende musici, nog als eens verweten, dat ik te weinig kritiek zou hebben. Wat EnJoy betreft heb ik twee minpuntjes. Ik gebruik zelf regelmatig een drumcomputer, maar naar mijn mening zou dit bij een live optreden vermeden dienen te worden, zeker als dit geen reële toegevoegde waarde voor het nummer heeft. Antoinette Peters heeft een uitgebreid arsenaal aan percussie instrumenten. Maar in een kleine ruimte als De Regentenkamer komt het percussie geluid veel te geprononceerd over ten opzichte van zang en instrumenten. Antoinette heeft zeker aanleg en in Waktu Potong Padi deed zij het perfect. Over de gehele linie zou ik echter graag een verbetering in het percussiegebruik zien. Overigens is niet spelen op de juiste plaats ook een kunst, zelfs gitaargod Eric Clapton zegt dit! Cees Bakker